Dwór Frimley był pierwotnie częścią posiadłości opactwa Chertsey, jak zapisano w Doomsday Survey. Po rozwiązaniu klasztorów Henryk VIII przekazał posiadłość swojej córce, Marii. Po wstąpieniu na tron w 1553 r. królowa Maria nadała posiadłość Sir Johnowi White'owi z Aldershot w uznaniu jego zasług jako Lorda Burmistrza Londynu. Oznaczało to początek stuleci prywatnej własności, podczas których Frimley Park przeszedł przez wiele rąk, z których każdy w różny sposób przyczynił się do długiej i bogatej historii tego miejsca.
W 1602 roku wnuczka White'a poślubiła Sir Waltera Tichborne'a, który odziedziczył posiadłość. Pokolenia rodziny Tichborne utrzymały własność, a James i Mary Tichborne zbudowali obecną rezydencję w 1699 roku. Zbudowany na miejscu skromnego domku myśliwskiego, ten wielki dom odzwierciedlał dobrobyt rodziny i oznaczał znaczący rozwój architektoniczny Frimley Park. Posiadłość pozostała w posiadaniu Tichborne'ów przez prawie dwa stulecia, zanim została sprzedana.
Sir Henry Tichborne sprzedał posiadłość w 1790 roku Jamesowi Laurellowi za 20 000 funtów. Stała się ona modnym miejscem, regularnie goszczącym księcia Walii, późniejszego Jerzego IV. Jednak w 1857 roku syn Jamesa Laurella podobno przegrał całą posiadłość w karty z Johnem Tekelem, a książę był świadkiem tego wydarzenia. Posiadłość obejmowała wówczas 1 457 akrów, w tym obszary znane obecnie jako Camberley i Barossa Common. Ta niezwykła zmiana właściciela znacząco wpłynęła na przyszłe wykorzystanie i podział ziemi.
Po śmierci Johna Tekela w 1860 roku, wdowa po nim, spokrewniona z Williamem Pittem, sprzedała część posiadłości. Royal Military College nabył Barossa Common, Sandhurst, aby rozszerzyć tereny treningowe. Posiadłość wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk, zanim została kupiona przez pułkownika (później Sir) Malcolma Foxa z Black Watch. Jako inspektor Gymnasia, Fox mieszkał we Frimley Park do 1897 roku, utrzymując swoje wojskowe powiązania w okresie wzmożonej reformy armii brytyjskiej i rozwoju szkoleń.
W 1898 roku książę Syjamu, będący wówczas kadetem w Sandhurst, mieszkał we Frimley Park podczas służby w jednostkach wojskowych w rejonie Aldershot. Zgodnie z syjamską tradycją królewską, został zakwaterowany w skromnym pokoju na szczycie domu - dzięki czemu spał nad zwykłymi ludźmi i służbą. Ta krótka, ale znacząca rezydencja królewska podkreśliła rosnące powiązania posiadłości z historią wojskową i dyplomatyczną, kontynuując jej dziedzictwo jako miejsca o znaczeniu i prestiżu.
Dom został kupiony w 1920 roku przez Theodore'a Ralli, liverpoolskiego maklera bawełny. Ralli wzbogacił posiadłość o formalne ogrody, pergolę i dębowe panele w jadalni - pochodzące z zamku Chillingham. Dodał także pokój dziecięcy, przekształcając część salonu, obecnie Marlborough Hall. Te modernizacje przyniosły zarówno wspaniałość, jak i komfort, zapewniając, że dom pozostał wyróżniającą się rezydencją w latach międzywojennych, a później odegrał rolę w służbie wojennej.
Podczas II wojny światowej Frimley Park służył narodowi jako szpital położniczy, a Marlborough Hall służył jako sala porodowa. Po wojnie, w latach 1947-1950, dom zapewniał udogodnienia dla Stowarzyszenia Oficerów, oznaczając przejście od prywatnej posiadłości do użytku instytucjonalnego. Lata te położyły podwaliny pod przyszłość posiadłości jako miejsca szkoleń wojskowych i organizacji, opierając się na jej długotrwałym związku z siłami zbrojnymi.
W 1951 r. Departament Wojny przejął budynek na potrzeby Kolegium Sztabowego Kobiecego Korpusu Armii Królewskiej. Przez sześć lat szkoliło się tam 181 oficerów regularnych i 34 terytorialnych. Wraz ze zbliżającym się końcem służby państwowej, w 1956 r. utworzono Komitet Amery'ego w celu określenia przyszłości szkolenia kadetów. Raport Amery z 1957 roku zalecał utworzenie specjalnego centrum szkoleniowego dla ACF i CCF. Frimley Park został wybrany jako idealna lokalizacja dla nowego Centrum Szkolenia Kadetów.
Podpułkownik J.H. Warwick-Pengelly OBE przybył we wrześniu 1958 roku, aby rozpocząć przekształcanie posiadłości. Centrum szkoleniowe kadetów zostało oficjalnie otwarte w kwietniu 1959 r. wraz z kursem przywództwa pamięci króla Jerzego VI. Sfinansowany przez Fundację KGVI, kurs był wcześniej prowadzony w Warminster od 1955 roku. Uroczystej ceremonii otwarcia w dniu 8 lipca 1959 r. przewodniczył generał Sir Francis Festing, cementując nową rolę Frimley Park w rozwoju kadetów armii.
Od 1966 r. znaczna część terenu posiadłości została przekazana lokalnemu szpitalowi, jednak CTC zachowało wystarczającą przestrzeń na potrzeby szkoleniowe. W dniu 12 lipca 1978 r. Jej Królewska Mość i Książę Edynburga odwiedzili CTC. W 1991 roku książę Filip powrócił, aby otworzyć nowy blok administracyjny, zastępując przestarzałe chaty Nissana nowoczesnymi biurami, salami lekcyjnymi, prysznicami i strzelnicą .22. Zmiany te zmodernizowały obiekt i pokazały ciągłe królewskie wsparcie dla rozwoju kadetów.
Nowa sala gimnastyczna współdzielona z jednostką szpitalną Ministerstwa Obrony została otwarta w 2001 roku. W październiku 2008 roku książę Edynburga ponownie odwiedził Frimley Park, aby uczcić 50. rocznicę założenia centrum. Te wydarzenia i upamiętnienia podkreśliły zaangażowanie CTC w postęp i tradycję. Wraz ze wzrostem liczby kadetów coraz ważniejsza stawała się potrzeba unowocześnienia infrastruktury i uznania historii Centrum.
Od 2007 roku CTC wprowadziło nowe coroczne kursy zarówno dla komendantów, jak i dowódców obszarów, aby zaspokoić rosnące potrzeby ACF i CCF. Chociaż nazwy kursów pozostały znajome, ich treść i struktura znacznie ewoluowały. Obecnie Centrum Szkoleniowe Kadetów w Frimley Park nadal dostosowuje się do współczesnych wymagań, równoważąc dumne dziedzictwo historyczne z ciągłą misją szkolenia i rozwoju następnego pokolenia liderów kadetów.
