3 słynne bitwy w historii Wielkiej Brytanii

Spośród wszystkich słynnych bitew w historii, historia Wielkiej Brytanii ma więcej niż sprawiedliwy udział.

Do najsłynniejszych brytyjskich bitew należą:

• Bitwa pod Agincourt, w której król Henryk V pokonał przeważającą armię francuską.
• Bitwa pod Hastings, która ustanowiła rządy Normanów w Anglii.
• Bitwa pod Stamford Bridge, w której Harold II pokonał armię nordycką po przemarszu prawie dwustu mil w ciągu czterech dni.

Być może słyszałeś o jednej lub wszystkich z nich, ale jeśli nie, czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tych słynnych brytyjskich bitwach.

Bitwa pod Stamford Bridge (25 września 1066 r.)

Śmierć Edwarda Wyznawcy w styczniu 1066 r. była katalizatorem walki o władzę w Anglii. Norweski król, Harald Hardrada, miał własne roszczenia do angielskiego tronu, wspierane przez Tostiga Godwinsona, brata króla Harolda II. Po odejściu Edwarda, Harald rozpoczął inwazję z 10 000 ludzi. Chociaż odniósł wczesny sukces w swojej kampanii na północy kraju, nie trwało to długo, gdy wieści dotarły do króla Harolda.

Harold II, słusznie obawiając się inwazji Normanów w celu potwierdzenia ich roszczeń do tronu, utrzymał swoją armię na południu, przez co nie był przygotowany na atak z północy. Zostało to poparte próbami przeprowadzonymi wzdłuż południowego wybrzeża na początku września. Harold miał rację, wierząc, że atak jest nieuchronny, ale mylił się co do jego lokalizacji.

Po usłyszeniu wiadomości o inwazji Haralda, Harold zebrał swoją armię i pojechał do Yorkshire z taką prędkością, że jego armia była w stanie pokonać 185 mil w zaledwie cztery dni. Siły norweskie zostały zaskoczone, zupełnie nieświadome obecności wojsk Harolda w okolicy.

Bitwa nie mogła się rozpocząć, dopóki armia Harolda nie przekroczyła mostu Stamford Bridge. Zgodnie z anglosaską kroniką, pojedynczy Norseman blokował drogę, aż w końcu został zabity przez angielskiego żołnierza atakującego spod mostu.

Po przekroczeniu mostu Anglicy zaatakowali nordycki mur obronny. W trakcie bitwy Anglicy zaczęli przełamywać mur i oskrzydlać wroga. Norweskie posiłki przybyły później w bitwie, ale były nieskuteczne przeciwko armii broniącej swojej ojczyzny. Harald i Tostig zginęli w bitwie, a Harold II i synowie najeźdźcy zawarli rozejm.

Bitwa pod Stamford Bridge zasygnalizowała koniec ery Wikingów, ale na drugim końcu kraju miała się rozpocząć era Normanów. Chociaż tego dnia Harold zachował pole bitwy, jego strach przed inwazją Normanów z południa miał się wkrótce urzeczywistnić, więc Harold wyruszył z powrotem na południe, zbierając po drodze siły, aby stoczyć swoją ostatnią bitwę...

Bitwa pod Hastings (14 października 1066 r.)

Być może jedna z najsłynniejszych bitew w historii Wielkiej Brytanii, bitwa pod Hastings w 11^th wiek ustanowił władzę Normanów w Anglii poprzez pokonanie Harolda II. Książę Normandii (jego tytuł, zanim stał się znany jako Wilhelm Zdobywca) rościł sobie prawo do rządzenia dzięki głębokim normańskim interesom ustanowionym za panowania Edwarda Wyznawcy. Harold II, bezpośredni następca Edwarda, zakwestionował roszczenia Normanów. Po zwycięstwie nad norweskimi najeźdźcami w bitwie pod Stamford Bridge, zaledwie kilka tygodni wcześniej, Harold ruszył na południe, aby odeprzeć nowe wyzwanie dla swojego tronu.

Zapisy i relacje różnią się między sobą, ale siły Williama liczyły prawdopodobnie co najmniej 10 000 żołnierzy, w tym mieszankę piechoty, kawalerii i wojsk rakietowych. Rozmieścił je w trzech grupach bojowych, z łucznikami z przodu i piechotą z tyłu. Swoje oddziały konne trzymał w rezerwie, co zdaniem historyków prawdopodobnie miało umożliwić im wykorzystanie luk w angielskiej linii.

Mniej wiadomo o broniących się siłach angielskich. Niektóre fantazyjne normańskie relacje podają, że armia Harolda liczyła ponad milion żołnierzy, ale według współczesnych historyków bardziej prawdopodobne jest, że było to około 10 000 piechoty.

Harold wykorzystał ukształtowanie terenu do przygotowania obrony i wykorzystał zbocze wzgórza do ustawienia swoich żołnierzy; podczas gdy bagnisty teren i lasy strzegły ich flanki. Aby chronić siebie i siebie nawzajem, ciasno upakowani angielscy żołnierze utworzyli mur tarcz. To, wraz z ich przewagą wysokości nad armią francuską, sfrustrowało normańskich łuczników.

Angielska linia oparła się normańskiej piechocie i kawalerii, przynajmniej na początku. Wkrótce wśród najeźdźców rozeszła się pogłoska o śmierci Wilhelma i zaczęli się wycofywać. To sam William zatrzymał odwrót, przejeżdżając przez swoje siły, aby pokazać im, że wciąż żyje, a następnie odwrócił się i poprowadził kontratak przeciwko ścigającym siłom angielskim.

Później tego samego dnia Wilhelm celowo zastosował tę samą taktykę, wysyłając kawalerię, a następnie wycofując się. Zachęciło to Anglików do pościgu, a tym samym wprowadziło przerwy w ich linii, które Wilhelm mógł wykorzystać w kontrataku. Wydaje się mało prawdopodobne, by była to skuteczna taktyka, gdyby nie szybkość i elastyczność kawalerii. Oddziały piechoty atakujące pod górę, a następnie wycofujące się, z pewnością zostałyby pokonane przez angielski pościg. Chociaż zapisy nie wskazują na to, by ta akcja była decydującym zwrotem w bitwie, jest to uznana taktyka wojskowa, która nadal obowiązuje na współczesnym polu bitwy. Nawet Sun Tzu ostrzegał przed tym w Sztuce wojny: “Nie ścigaj wroga, który symuluje ucieczkę”.”

Prawdziwe zwycięstwo w bitwie przyszło wraz ze śmiercią samego Harolda. Słynny jako postrzelony strzałą w oko, prawdziwa przyczyna jego śmierci jest wciąż nieznana. Wiemy jednak, że bez jego przywództwa armia angielska zaczęła uciekać. Tylko jego królewska gwardia, która utworzyła mur wokół ciała Harolda, pozostała, by walczyć do końca; a Normanowie odnieśli zwycięstwo.

Zwycięstwo Williama nad Haroldem pokazuje wartość tego, jak odważne przywództwo, sprytna taktyka i elastyczność połączonych broni mogą pokonać okopaną pozycję obronną - i być może mało trochę szczęścia.

Bitwa pod Agincourt (25 października 1415 r.)

Ponad sześćset lat później bitwa pod Agincourt pozostaje jedną z najsłynniejszych brytyjskich bitew i imponujących zwycięstw wszechczasów. William Szekspir wykorzystał ją nawet jako tło dla części swojej sztuki Henryk V.

Jednym z wielu wydarzeń podczas wojny stuletniej (1337-1453), kluczowym incydentem wywołującym Agincourt było roszczenie Henryka V do Akwitanii przez jego pradziadka Edwarda III. Otwarty na negocjacje w sprawie ziemi, Henryk zaoferował zrzeczenie się swoich roszczeń za cenę 1,6 miliona koron i małżeństwo z Katarzyną, córką Karola VI; co obejmowało posag w wysokości kolejnych 2 milionów koron. Henryk odrzucił francuską kontrofertę, która zmniejszała posag do zaledwie 600 000 koron, uznając ich warunki za zniewagę. W końcu, przy wsparciu Wielkiej Rady, Henryk wyruszył na wojnę.

Kiedy armia Henryka dotarła do Agincourt w dniu 24^th W październiku 1415 r. przemaszerowali 260 mil w niecałe trzy tygodnie i znaleźli się w znacznej przewadze liczebnej. Francuzi, spodziewając się przybycia większej liczby żołnierzy, podjęli próbę negocjacji w celu opóźnienia bitwy. Henryk odmówił i zarządził przygotowania do bitwy.

Armia angielska liczyła teraz około 8 500 ludzi, z czego 7 000 stanowili łucznicy. Henryk rozmieścił swoje siły z wojskami rakietowymi w długich liniach na flankach oraz rycerzami i łucznikami w centrum. Innowacyjna angielska taktyka polegała na użyciu zaostrzonych pali przed łucznikami, aby odstraszyć atakujących rycerzy i zapędzić ich do centrum.

Szacunki dotyczące wielkości armii francuskiej różnią się, ale większość relacji zgadza się, że liczyła ona co najmniej 15 000 żołnierzy. W jej skład wchodziły dwie kawalerie, jedna do rozbicia angielskiego centrum, a druga do nękania angielskich tyłów. Francuscy lordowie, szukający chwały i cennego okupu, domagali się miejsc w pierwszej linii i otrzymali je.

Gdyby bitwa odbyła się na otwartym terenie, historia mogłaby potoczyć się zupełnie inaczej. Francuska kawaleria mogłaby swobodniej poruszać się po polu bitwy. W rzeczywistości teren, pogoda i taktyka sprzyjały Anglikom.

Początkowa francuska szarża była tak zdezorganizowana, że niektórzy rycerze nawet nie wzięli w niej udziału, ponieważ nie byli gotowi. Angielscy łucznicy byli w stanie strzelać do tej szarży z obu flanek i byli dobrze chronieni przez swoje fortyfikacje obronne. Francuskie konie, niemal całkowicie nieopancerzone, przyjęły na siebie ciężar tych pocisków. Ranne zwierzęta wpadły w panikę i uciekły przed francuskimi żołnierzami, powodując jeszcze większe zamieszanie. Następnie nastąpił pieszy atak francuskich rycerzy, znacznie lepiej chronionych przed długimi łukami dzięki wysokiej jakości zbroi płytowej. Dotarli oni do linii Anglików, ale byli wyczerpani marszem przez błotniste warunki i z trudem walczyli w swoich ciężkich zbrojach.

Angielskim łucznikom skończyły się strzały, ale byli tylko lekko opancerzeni i lepiej radzili sobie z błotnistymi warunkami. Rzucili się na francuskich rycerzy z mieczami i narzędziami, przytłaczając ich i przerywając francuski atak. W rezultacie zwycięstwo Henryka V było tylko kwestią czasu.

Agincourt pokazuje, jak lepsza taktyka i pozycjonowanie, a także trochę szczęśliwego deszczu, mogą pomóc przewadze liczebnej i zmęczonym siłom pokonać liczebnie lepszego przeciwnika, który teoretycznie powinien był wygrać.

Kredyt na zdjęcie bohatera na licencji Creative Commons CC BY-SA 3.0

Obraz artykułu domena publiczna na licencji Creative Commons CC0