Historia brytyjskich zespołów wojskowych
Pochodzenie muzyki wojskowej
Muzyka jest istotnym elementem praktyki wojskowej od tysięcy lat; jeden z najstarszych przykładów muzyki na polu bitwy pochodzi z Biblii w Księdze Jozuego.
Na długo przed tym, jak technologia sygnałów, taka jak WiFi, radia i satelity, stała się powszechna, generałowie potrzebowali możliwości dowodzenia i kontrolowania swoich armii na polu bitwy. Odpowiedzią była muzyka. Bębny i trąbki pozwalały zmasowanym jednostkom szeregowych żołnierzy współpracować ze sobą, słuchając rytmu marszu lub rozkazów do manewru. Muzyka na polu bitwy umożliwiała komunikację i koordynację, a także podnosiła morale.
Muzyka w armii brytyjskiej
Royal Artillery Band to najstarszy zespół wojskowy w armii brytyjskiej, którego korzenie sięgają 1557 roku podczas bitwy pod St. Quentin. Później król Karol II zainspirował się francuską muzyką wojskową, obserwując armię francuską pod rządami króla Ludwika XIV. Po powrocie na tron wprowadził muzykę w stylu francuskim do brytyjskiego wojska. W 1678 roku orkiestra grenadierów konnych zaczęła używać sześciu instrumentów hautbois (wczesnych obojów), a do 1690 roku większość pułków armii brytyjskiej również przyjęła te instrumenty.
XVII-XIX w.
W XVII i XVIII wieku żołnierze maszerowali przy dźwiękach bębnów. Wielu bębniarzy było nastolatkami, gdy wstępowali do armii. Mieli oni nie tylko obowiązki muzyczne - często ich zadaniem było wykonywanie kar, takich jak chłostanie żołnierzy, którzy zostali skazani na chłostę. Przez prawie 200 lat orkiestra artyleryjska składała się wyłącznie z “bębnów i fletów”, aż w 1762 roku stała się oficjalnym zespołem.
Zespoły regimentowe dla Gwardii Pieszej powstały niedługo później, między 1783 a 1785 rokiem. 1st Foot Guards Band stał się znany jako Duke of York's Band, podczas gdy 3rd Foot Guards Band został nazwany Duke of Gloucester's Band.
W korpusie perkusyjnym w jednostkach piechoty liniowej od wieków używano fletów i bębnów. Jednak począwszy od lat pięćdziesiątych XIX wieku, trąbki zaczęły zastępować lub uzupełniać te instrumenty w takich formacjach. Do 1837 roku w zespołach wojskowych występował również turecki półksiężyc, charakterystyczny instrument perkusyjny wprowadzony w XVIII wieku, zainspirowany Imperium Osmańskim i jego tradycjami orkiestr wojskowych.
Królewska Wojskowa Szkoła Muzyczna
Podczas wojny krymskiej w 1854 r. w Scutari (dzisiejsza Turcja) odbyła się specjalna parada z okazji urodzin królowej Wiktorii. Podczas tego wydarzenia dwadzieścia orkiestr armii brytyjskiej wykonało hymn narodowy, God Save the Queen. Jednak zespoły grały go w różnych tonacjach i na różnych instrumentach, co prowadziło do nieco chaotycznego wykonania. Aby temu zaradzić, w 1857 roku utworzono Królewską Wojskową Szkołę Muzyczną w Kneller Hall, aby zapewnić odpowiednie szkolenie i standaryzację dla wszystkich muzyków w zespołach wojskowych.
XX w.
Na początku XX wieku pułkowe orkiestry piechoty i kawalerii w armii brytyjskiej były wysoce wykwalifikowane i wszechstronne, choć ich rola na polu bitwy zmniejszyła się z powodu postępu technologicznego. Hejnały i trąbki były nadal używane na polu bitwy na początku XX wieku do dawania sygnałów, ale zespoły były zarezerwowane głównie na uroczyste okazje.
Podczas pierwszej i drugiej wojny światowej muzycy polowi pełnili ważne role niebojowe, takie jak noszowi, jeźdźcy wysyłkowi i inne obowiązki pomocnicze. Muzycy polowi często dołączali do jednostek wsparcia bojowego lub zespołów broni ciężkiej. Jednak wraz ze zmniejszeniem liczebności armii, utrzymywanie zespołów pułkowych i batalionowych stało się finansowo nieopłacalne. Zespoły te, niegdyś symbole brytyjskiej kultury wojskowej, zaczęły być postrzegane jako obciążenie ekonomiczne. Podobne redukcje dotknęły Królewską Marynarkę Wojenną (w tym Royal Marines) i Królewskie Siły Powietrzne, mimo że obie służby założyły własne szkoły muzyczne w 1902 i 1918 roku, idąc w ślady armii.
Podczas II Wojny Światowej zapotrzebowanie na kobiety w siłach zbrojnych doprowadziło do powstania kobiecych zespołów wojskowych w każdej gałęzi sił zbrojnych. Chociaż zespoły te już nie istnieją, od 1991 roku wszystkie zespoły brytyjskich sił zbrojnych składają się zarówno z mężczyzn, jak i kobiet, co odzwierciedla modernizację muzyki wojskowej.
W 1947 roku niektóre kluczowe zespoły wojskowe, takie jak Royal Artillery Mounted Band oraz zespoły Portsmouth i Salisbury Plain, a także zespoły sześciu większych korpusów, otrzymały status zespołów sztabowych i miały stałe siedziby. Jednak w 1984 roku cztery zespoły sztabowe zostały rozwiązane, a pozostałe zespoły zostały znacznie zmniejszone. W szczególności dotknęło to orkiestry pułkowe i batalionowe, które zostały zredukowane do zaledwie 21 muzyków każda. Pułki piechoty z trzema batalionami często decydowały się na utrzymanie dwóch zespołów po 35 muzyków, dostosowując się do zmniejszonych zasobów.
Wojskowe zespoły dziś
Dziś w Wielkiej Brytanii nadal działa kilka orkiestr wojskowych, choć ich znaczenie na polu bitwy zmalało, a ich role są obecnie ceremonialne. Royal Corps of Army Music kontroluje dziś orkiestrę wojskową armii brytyjskiej, która składa się z pięciu zespołów pułkowych: Gwardii Irlandzkiej, Gwardii Walijskiej, Gwardii Szkockiej, Gwardii Coldstream i Gwardii Grenadierów
Brytyjskie zespoły wojskowe stały się podstawą dla większości krajów byłego Imperium Brytyjskiego i Wspólnoty Narodów, więc tradycje ustanowione przez armię brytyjską można obecnie zobaczyć w zespołach wojskowych na całym świecie.
Idź dalej z kadetami armii
The Syllabus dla kadetów armii zawiera całą sekcję poświęconą muzyce, w tym orkiestry wojskowe, korpus bębnów i hejnałów oraz piszczałki i bębny. Jeśli kochasz muzykę i chcesz odkrywać swoją pasję, nawiązując nowe znajomości, Znajdź najbliższy oddział już dziś i pokaż nam, co potrafisz. Istnieje również możliwość wzięcia udziału w krajowych wydarzeniach muzycznych z kadetami armii, takich jak Koncert w sztolni Rorkes, i coroczne Spektakl muzyki wojskowej.
Źródło zdjęcia: Monica Volpin