SO2 એડવેન્ચરસ ટ્રેનિંગના એન્ડ્રુ લેસ્ટર, 23 કેડેટ્સના જૂથને સ્કોટલેન્ડના હાઇલેન્ડ્સમાં આવેલા મહાન જંગલી વિસ્તાર, નોયડાર્ટ તરફ દોરી ગયા, જ્યાં ફક્ત હોડી અથવા પગપાળા જ પહોંચી શકાય છે અને તેમણે આ સફર વિશે સમજાવ્યું.

અમે ઇનવરનેસ નજીક ડિંગવોલમાં કેડેટ તાલીમ કેન્દ્રથી આ અભિયાન શરૂ કર્યું. પહોંચ્યા પછી, સહભાગીઓ ચાર ટીમોમાં વિભાજિત થયા અને આગામી 36 કલાક તૈયારી કરવામાં વિતાવ્યા, જેમાં પરિવહન પ્લોટ બનાવવો, રૂટ પ્લાનિંગ કરવું, કેમ્પસાઇટ્સ ઓળખવી અને નોયડાર્ટના ઇતિહાસ, પર્વતીય હવામાન, પ્રવેશ અને સંરક્ષણ, પર્વતીય જોખમો અને જોખમ વ્યવસ્થાપન પર શ્રેણીબદ્ધ પ્રસ્તુતિઓમાં ભાગ લેવાનો સમાવેશ થાય છે.

દરેક ટીમને અભિયાનના વિવિધ પાસાઓ માટે જવાબદારી સોંપવામાં આવી હતી, જેમાં પરિવહન, હવામાન અને પર્યાવરણીય વિચારણા, મીડિયા સંદેશાવ્યવહાર, કલ્યાણ અને વ્યવસ્થાપનનો સમાવેશ થતો હતો. એકવાર તેઓએ પૂર્વ-તાલીમ પૂર્ણ કરી લીધા પછી, જૂથે ગ્રેટ ગ્લેનમાંથી એક કોચ લીધો, લોચ નેસ અને કમાન્ડો સ્મારકને પાર કરીને ફોર્ટ વિલિયમ ગયા. ત્યારબાદ તેઓ જેકોબાઇટ સ્ટીમ ટ્રેન (હોગવર્ટ્સ એક્સપ્રેસ) પર કૂદી પડ્યા જે તેમને ભવ્ય ગ્લેનફિનન વાયડક્ટ પર માલ્લાઇગ બંદર સુધી લઈ ગયા. ત્યાં પહોંચ્યા પછી તેઓ ઇન્વેરી ગયા, જ્યાં તેઓએ દરિયા કિનારે જંગલી કેમ્પિંગમાં પહેલી રાત વિતાવી.

બીજા દિવસે અને દરેક ટીમ ચાર દિવસના ખાદ્ય પદાર્થો (લગભગ 22 કિલો/49 પાઉન્ડ વજન) થી ભરેલી હતી, અને બેરિસડેલ સુધી 14 કિમીનો ટ્રેક શરૂ કર્યો. આ ટ્રેક પડકારજનક હતો, જેમાં ખુલ્લા ખડકાળ અથવા કાદવવાળા ભીના ભૂપ્રદેશ હતા જે તેમને સમુદ્ર સપાટીથી 465 મીટર સુધી લઈ જતા અને પાછા સમુદ્ર સપાટી પર પાછા આવતા, આ બધા સાથે સંપૂર્ણ અભિયાન રક બેગ પણ હતી.

જૂથ બેરિસડેલ પહોંચ્યા પછી, તંબુઓ ગોઠવવામાં આવ્યા અને રાત્રિભોજન રાંધવામાં આવ્યું, જેનાથી તેમના બેગ થોડા હળવા થયા. હવે લધાર ભિન્ન પર હુમલો કરવાની યોજના બનાવવાનો સમય આવી ગયો હતો.

લધાર ભેઇન એ દ્વીપકલ્પ પરનો સૌથી મોટો પર્વત છે જે ૧૦૨૦ મીટરની ઊંચાઈએ ઉભો છે, જે દરિયાની સપાટીથી એક ગંભીર કાર્ય છે. આ જૂથે વહેલી સવારે સંમતિ આપવાનું શરૂ કર્યું અને છ કલાક ટ્રેકિંગ અને દોડધામ પછી તેઓ બધા આખરે શિખર પર પહોંચ્યા - જે લોકો કઠોર દૂરના વાતાવરણમાં પોતાનું ધ્યાન રાખવા ટેવાયેલા નથી તેમના માટે એક મોટી સિદ્ધિ. તેમની પાસે શિખર પર આરામ કરવા માટે વધુ સમય નહોતો અને ટૂંક સમયમાં નીચે ઉતરવાની જરૂર હતી, જે ખુલ્લા ખડકો પર થાકેલા પગ સાથે ચોક્કસપણે દિવસનો સૌથી મુશ્કેલ ભાગ હતો. અંતે, પર્વત પર સંપૂર્ણ ૧૨-૧૪ કલાક વિતાવ્યા પછી, દરેક વ્યક્તિ સુરક્ષિત રીતે કેમ્પમાં પાછા ફર્યા અને મોડી રાત્રિભોજન, પુષ્કળ ઊંઘ અને મોટો નાસ્તો કર્યા પછી, પેક કરવાનો અને આગામી પડકાર તરફ આગળ વધવાનો સમય હતો.

આગળનો પડાવ લુઈન ભેઈન (૯૩૯ મીટર) ની ટોચ પર હતો. તેમની ટીમોમાં અને થાકેલા પગ સાથે તેઓ દ્વીપકલ્પને વિભાજીત કરતી મેમ બેરિસડેલ પર્વતમાળા (૪૬૫ મીટર) પર પાછા ફર્યા. કેટલાક લોકો માટે છેલ્લા કેટલાક દિવસોની શારીરિક અને માનસિક મુશ્કેલીઓ ખૂબ જ વધારે પડતી સાબિત થઈ અને તેઓએ ઇન્વેરી અને કેમ્પસાઇટ પર પાછા ઉતરતા પહેલા પર્વતમાળા પર રાહ જોવાનું પસંદ કર્યું. પરંતુ જેઓ શિખર પર ગયા હતા તેમના માટે પર્વત પર બીજા ૧૦ કલાકના સાહસનો સમય રાહ જોઈ રહ્યો હતો - એક મોટી સિદ્ધિ કારણ કે તેઓ પહેલેથી જ શારીરિક રીતે થાકી ગયા હતા. છેલ્લી રાત કેમ્પફાયરની આસપાસ બેસીને સૂર્યાસ્તને પૂંછડીઓની આપલે કરતા અને છેલ્લા કેટલાક દિવસો પર ચિંતન કરવામાં વિતાવી.

એકંદરે તે જીવનભરનું એક સાહસ હતું.