ਐਂਡਰੂ ਲੈਸਟਰ, SO2 ਐਡਵੈਂਚਰਸ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ, ਨੇ 23 ਕੈਡੇਟਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੇ ਹਾਈਲੈਂਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਾ ਨੋਇਡਾਰਟ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸ਼ਤੀ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।.

ਅਸੀਂ ਇਨਵਰਨੈੱਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਿੰਗਵਾਲ ਵਿੱਚ ਕੈਡੇਟ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਸੈਂਟਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਚਾਰ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ ਅਤੇ ਅਗਲੇ 36 ਘੰਟੇ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਈ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਕੈਂਪ ਸਾਈਟਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨੋਇਡਾਰਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪਹਾੜੀ ਮੌਸਮ, ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਸੰਰੱਖਣ, ਪਹਾੜੀ ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਜੋਖਮ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਬਾਰੇ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ।.

ਹਰ ਟੀਮ ਨੂੰ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਈ, ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣਕ ਵਿਚਾਰ, ਮੀਡੀਆ ਸੰਚਾਰ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੀ-ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਗ੍ਰੇਟ ਗਲੇਨ ਰਾਹੀਂ ਕੋਚ ਰਾਹੀਂ ਲੋਖ ਨੇਸ ਅਤੇ ਕਮਾਂਡੋ ਸਮਾਰਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਫੋਰਟ ਵਿਲੀਅਮ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੈਕੋਬਾਈਟ ਸਟੀਮ ਟ੍ਰੇਨ (ਹੌਗਵਾਰਟਸ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ) 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਲੇਨਫਿਨਨ ਵਿਆਡਕਟ 'ਤੇ ਲੰਘਾ ਕੇ ਮੈਲਾਈਗ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਇਨਵੈਰੀ ਲਈ ਇੱਕ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਮੱਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਬੀਚ 'ਤੇ ਵਾਈਲਡ ਕੈਂਪਿੰਗ ਕਰਕੇ ਬਿਤਾਈ।.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਹਰ ਟੀਮ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਭੋਜਨ-ਸਾਮਾਨ (ਲਗਭਗ 22 ਕਿਲੋ/49 ਪੌਂਡ) ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਬੈਰੀਸਡੇਲ ਵੱਲ 14 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਚਿੱਕੜ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤਲ ਤੋਂ 465 ਮੀਟਰ ਉੱਚਾਈ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਸਮੁੰਦਰ ਤਲ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੇ ਐਕਸਪੀਡੀਸ਼ਨ ਰਕਸੈਕ ਨਾਲ।.

ਜਦੋਂ ਗਰੁੱਪ ਬੈਰੀਸਡੇਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਟੈਂਟ ਲਗਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਕਸੈਕ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਲਕੇ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਲਾਧਰ ਭੀਨ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।.

ਲਾਧਰ ਭੀਨ ਪ੍ਰायद्वीਪ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ 1020 ਮੀਟਰ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਤਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਅਤੇ ਚਟਾਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ – ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਦੂਰ-ਦਰਾਜ਼ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨਾ ਪਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਥੱਕੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਚੱਟਾਨੀ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੂਰੇ 12 - 14 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੇਰ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ, ਭਰਪੂਰ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਾਨ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਅਗਲੀ ਚੁਣੌਤੀ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।.

ਅਗਲਾ ਸਟਾਪ ਲੁਇਨੇ ਬੇਨ (939 ਮੀਟਰ) ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਥੱਕੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੈਮ ਬੈਰੀਸਡੇਲ ਰਿਜ (465 ਮੀਟਰ) ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਪ੍ਰायद्वीਪ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨਵੈਰੀ ਅਤੇ ਕੈਂਪਸਾਈਟ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੀਜ 'ਤੇ ਹੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਰ 10 ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਸਿਕ ਸਫਰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ – ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਕੈਂਪਫਾਇਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਬਿਤਾਈ।.

ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯਾਤਰਾ ਸੀ।.